Popular Posts!

Friday, May 22, 2015

ဦးေန၀င္းအတင္းေျပာတဲ့ ၀င္ဒီ


Windi copy

တေပေလာက္ရွိေသာ ကုလားေလးေနသြားဖူးသျဖင့္ တေပကုလားရြာဟု ေခၚဆိုေလသည္။ ဒီလိုစာမ်ိဳး သိပံၸေမာင္၀စာေတြထဲ ဖတ္ရေလ့ရွိၿပီး အခု ဦးေန၀င္း အတင္းခ်ထားတဲ့ ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္မွာလည္း အလားတူအေရးအသားနဲ႔ စထားတာ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။
စာေရးသူ ၀င္ဒီေလာရံုက သူ႔ရဲ႕ ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္ကို ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြင္း သူ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္တဲ့ အခန္းနဲ႔ဖြင့္ထားၿပီး အဲ့ဒီအခန္းတေနရာမွာ “လက်ၤာဘက္သို႔ လွည့္လိုက္လွ်င္ ေက်ာက္တံတားသို႔ေရာက္မည္။ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားေသာတံတားရွိ၍ ဤၿမိဳ႕နယ္ကို ေက်ာက္တံတားဟု အမည္ေပးထာ၏” လို႔ ခပ္တည္တည္ေရးထားပါတယ္။

၀င္ဒီေလာရံုနဲ႔ခင္ပြန္းျဖစ္သူတို႔ ရန္ကုန္ေရာက္ေနတုန္း တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ပါတယ္။ ညအခ်ိန္မေတာ္ ၀ုန္းကနဲေပါက္ကြဲ သံေၾကာင့္ ဗံုးေပါက္တာလား ငလ်င္လႈပ္တာလား မသိ ဆိုတာနဲ႔ စာေရးသူက ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္ကို စိတ္၀င္စားဘြယ္ ဖြင့္လိုက္ပါတယ္။
ငါတို႔စာေပစာအုပ္တိုက္က ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ မတ္လမွာ ပထမအႀကိမ္ အုပ္ေရ ၁၀၀၀၊ ေရာင္းေစ်း ၂၅၀၀ က်ပ္နဲ႔ ျဖန္႔ခ်ိေရာင္းခ်ခဲ့တဲ့ ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္ဟာ မူရင္း စာေရးသူ ၀င္ဒီေလာရံုက အဂၤလိပ္လိုေရးသားထားတာျဖစ္ၿပီး ဟိန္းလတ္က ျမန္မာဘာသာျပန္ေပးထားတဲ့ ဘာသာျပန္စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာသာျပန္သူ ဟိန္းလတ္ရဲ႕အမွာစာအရ ၀င္ဒီေလာရံု အဂၤလိပ္လိုေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေလးအုပ္ထဲက Golden parasol ဆိုတဲ့ စာအုပ္ကို ေရြးခ်ယ္ျပန္ဆို ထားတာျဖစ္ၿပီး သတင္းစာဆရာ ေနးရွင္းဦးေလာရံုရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈေတြပါလို႔ ဒီစာအုပ္ကို ေရြးၿပီး ဘာသာျပန္ျဖစ္တာလို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ျမန္မာျပည္သမိုင္းေၾကာင္းထဲ ဘယ္စာအုပ္မွာမွ မပါတဲ့ ကြက္ေပ်ာက္သမိုင္းအခ်က္တခ်ိဳ႕ ပါတယ္လို႔လည္း ဘာသာျပန္သူက ညႊန္းထားပါေသးတယ္။
မာတိကာ မပါတဲ့ ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္မွာ အဖြင့္နိဒါန္း၊ အပိုင္းတစ္ အတြင္းေရး၊ အပိုင္းႏွစ္ ျပင္ပနဲ႔ အခန္းသံုး အိမ္အျပန္ဆိုၿပီး အခန္းသံုးခန္းခြဲျခားေရးသား တင္ျပထားပါတယ္။
အခန္းတစ္အတြင္းေရးအခန္းက အရွည္လ်ားဆံုးျဖစ္ၿပီး ဒီအခန္းမွာ ဦးေလာရံု ေမြးဖြားႀကီးျပင္းသည္မွ ေနးရွင္းသတင္းစာပိုင္ရွင္ျဖစ္လာသည္ထိနဲ႔ ေထာင္ကျပန္ထြက္လာခ်ိန္ထိ ျဖတ္သန္းမႈေတြ ခ်ယ္မႈန္းေရးသားထားပါတယ္။

အခန္းႏွစ္ ျပည္ပကေတာ့ ဦးေလာရံုျမန္မာျပည္ကထြက္လာၿပီး ျပည္ေျပးဘ၀ျဖတ္သန္းပံု၊ အေမရိကားေရာက္ၿပီး ေသဆံုးခ်ိန္ထိ ျဖတ္သန္း မႈေတြေဖာ္ျပပါရွိၿပီး၊ အခန္းသံုးကေတာ့ ဦးေလာရံုရဲ႕သမီး စာေရးသူ၀င္ဒီေလာရံုရဲ႕ ျမန္မာျပည္နဲ႔တရုတ္ျမန္မာနယ္စပ္ျဖတ္သန္းၿပီး ဖခင္ျဖစ္သူရဲ႕ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းရွာပံုေတာ္ဖြင့္ပံုေတြ ေရးသားတင္ဆက္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။
ရွင္ရင္ေရႊထီးစာအုပ္မွာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ထင္ရွားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးႏု၊ ဦးေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ဦးေန၀င္း စတဲ့ သက္ရွိဇာတ္ေကာင္ေတြ အေျမာက္အျမားပါ ၀င္ေနၿပီး ဒီထဲ ဦးေလာရံုနဲ႔ ဦးေန၀င္းတို႔ ဆက္ဆံေရးက႑ကို စာေရးသူက အေလးထားေဖာ္ျပေရးသားထားတာ ေတြ႔ျမင္ဖတ္ရႈရပါတယ္။

Windi
၀င္ဒီေလာရံုဟာ သူ႔ဖခင္ ေနးရွင္း ဦးေလာရံုထားရစ္အပ္ႏွံခဲ့တဲ့ မွတ္တမ္းကို အေျခခံ အသံုးျပဳၿပီး ဒီစာအုပ္ကို ေရးသားထားတာ ျဖစ္တာမို႔ ဒီစာအုပ္ထဲပါတဲ့ ဦးေန၀င္းအတင္းေတြက ဦးေလာရံုမွတ္တမ္းေတြက ဆင္းသက္ ထြက္က်လာတာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ေနးရွင္းဦးေလာရံုဟာ အထူးသျဖင့္ ဦးေန၀င္းရဲ႕ဇနီးျဖစ္သူ ေဒၚခင္ေမသန္းနဲ႔ ကြ်မ္း၀င္ရင္းႏွီးသူတဦးျဖစ္ၿပီး စာအုပ္ထဲပါတဲ့ အတင္းတခုအရေတာ့ ေဒၚခင္ေမသန္းနဲ႔ ဦးေလာရံု ကြ်မ္း၀င္ရင္းႏွီးမႈေၾကာင့္ပဲ ဦးေန၀င္းက ဦးေလာရံုကို ေထာင္သြင္းအက်ဥ္းခ်ခဲ့တာပါ။
ဒီအေၾကာင္း အခန္းႏွစ္ၿပီးခါနီးတေနရာမွာ ေရးသားေဖာ္ျပထားတာ ေကာက္ႏုတ္ျပခ်င္ပါတယ္။ ဦးေန၀င္းရဲ႕ဇနီး ေဒၚခင္ေမသန္းကို ဦးေလာရံုက ေကတီ လို႔ေခၚၿပီး ဒီအခန္းမေရာက္မီတေနရာမွာ ေကတီဟာ ဦးေန၀င္းနဲ႔ေပါင္းေနတုန္း ေနာက္လူတေယာက္နဲ႔ ရႈပ္ေနတာကို ဦးေလာရံုသိထားသလို ဦးေန၀င္းကလည္း သိထားလို႔ သူ႔ဇနီးနဲ႔ ေျပာဆိုဆက္ဆံျခင္းမလုပ္ဖို႔ တားျမစ္ထားတဲ့ၾကားက ဦးေန၀င္းလုပ္တဲ့ ပါတီပြဲတခုကို ဦးေလာရံုသြားတက္ရင္း ႏွစ္ေယာက္သား ျပႆ နာတက္ၾကပံုအခန္း ျဖစ္ပါတယ္။

တီး၀ိုင္းတခုက ေဖ်ာ္ေျဖေန၏။ ျမက္ခင္းျပင္တေနရာတြင္ ေန၀င္း ထိုင္ေန၏။ တဘက္တြင္ ေကတီ၊ သူ႔ေဘးမွာက ဗိုလ္မွဴးႀကီးကေတာ္ေတြ ၀ိုင္းေန၏။ ေကတီက ေဖ့ေဖ့ကို လက္ေ၀ွ႔ယမ္းျပကာ သူ႔နားကို လာခိုင္း၏။ ေဖေဖက သတိျပဳမိသည္။ ေန၀င္းကလည္း သူ႔ကို တခ်ိန္တည္းတြင္ ျမင္သြားဟန္တူ၏။ ေဖေဖက ေကတီနားကိုသြား၏၊ သူအနား ပိုေရာက္လာေလေလ ဗိုလ္မွဴးႀကီးကေတာ္ေတြက ေနရာဖယ္ေပးေလေလ၊ ေနာက္ဆံုး ေကတီ၏ေဘးသို႔ ေဖေဖ ေရာက္သြား၏။
“ရွင္လာတာ ၀မ္းသာလိုက္တာ၊ က်မကို ပစ္မထားပါနဲ႔ရွင္၊ ရွင္ဘာေၾကာင့္ လာသလဲဆိုတာ က်မသိတယ္၊ က်မ ဘယ္ေတာ့မွ မေမ့ဘူး”
သူတို႔ လက္ခ်င္းအုပ္ဆုပ္ကိုင္ထားလိုက္ၾက၏။ ေန၀င္းက အနားေရာက္လာသည္၊ ေကတီက သူ႔ကို ၾကည့္ကာ လူအုပ္ၾကားထဲ ၀င္သြား၏။

ေန၀င္းက ေဒါသေၾကာင့္ တုန္ယင္ေန၏။

“ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္သတိၱရွိလို႔လဲ၊ ခင္ဗ်ားကို သူနဲ႔ စကားမေျပာရဘူးလို႔ ေျပာထားျပီးသားပဲ”

…………………………………………………………………………………………………….။
ေနာက္ထပ္ ၃ ညအၾကာတြင္ ေဖေဖအဖမ္းခံခဲ့ရ၏။

————————————————————————။။။————————

ရွင္ရင္ေရႊထီးရဲ႕ အခန္းႏွစ္အဆံုးနားမွာလည္း အလားတူ ဦးေန၀င္းအတင္းတခု ေတြ႔ရပါတယ္။

ယခု က်မေရွ႕တြင္ ေဖေဖ၏အမွတ္ရစရာမ်ားစာအုပ္ထဲမွ ေနာက္ဆံုးအခန္း ရွိေန၏။ ေခါင္းစဥ္က ရဲေဘာ္ေန၀င္း၏စိတ္ တဲ့။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေရာဂါတခုခုရွိတယ္ဆိုတာ ယံုမွား သံသယနဲနဲေလးေတာင္မွ ရွိစရာအေၾကာင္း မရွိဘူးဟု ေရးခဲ့၏။
ေဖေဖက သူ၏ ကိုယ္ပိုင္ေရးအတပတိ ေနာက္ဆံုးစာမ်က္ႏွာတြင္ ေဖာ္ျပထား၏။

‘အားလံုးကိုသိရင္ အားလံုးကို ခႊင့္လႊတ္ရတာပဲလို႔ ေျပာၾကတယ္၊ က်ေနာ္ ေန၀င္းအေၾကာင္း တကယ္တမ္း အကုန္မသိပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူ႔ရဲ႔ စိတ္အေျခအေနကိုေတာ့ လံုလံုေလာက္ေလာက္ကို သိပါတယ္၊ သူ က်ေနာ့္ကို ဒုကၡေတြ ဘာေၾကာင့္ေပးတယ္ဆိုတာလဲ က်ေနာ္နားလည္ပါတယ္။ ေန၀င္းေၾကာင့္ ပိုၿပီး ဒုကၡေရာက္ခဲ့သူေတြ သူ႔လက္ထက္မွာ ပိုၿပီး တရား မမွ်မတ ခံရသူေတြ အမ်ားၾကီးရွိတယ္၊
————————————————————-.။။။…………………………………..
ဘာပဲေျပာေျပာ စာအုပ္အညႊန္းေရးထားသလို လြတ္လပ္ေရးရၿပီးကာစ ကာလတြင္ ၾသဇာႀကီးမားတဲ့ ေနးရွင္းသတင္းစာတည္ေထာင္သူ၊ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈအၿပီး အက်ဥ္းခ်ခံခဲ့ရသူ၊ ေထာင္ကထြက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္ စစ္အစိုးရကို ေတာ္လွန္ခဲ့သူ၊ ထိုင္းမွာ အေျခစိုက္တဲ့ အေ၀းေရာက္ ဦးႏုအစိုးရအဖြဲ႔မွာ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးလုပ္ခဲ့သူ၊ အဂၤလိပ္၊ ဂ်ပန္ေခတ္ပံုရိပ္ေတြ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးႏု၊ ဗိုလက်ၤာ၊ ဦးသန္႔တို႔နဲ႔ ေတြ႔ဆံုလႈပ္ရွားခဲ့ပံုေတြ၊ ဦးေန၀င္းရဲ႕ ဇာတ္ရႈပ္ေတြအေၾကာင္း ေရးသားေဖာ္ျပထားတာမို႔ ဖတ္ဖို႔သင့္တဲ့ စာတအုပ္ပါပဲ။

ဘာသာျပန္သူေျပာတဲ့ သမိုင္းကြက္ေပ်ာက္ေတြ ပါရွိတယ္ဆိုတာကေတာ့ ဦးေန၀င္းအတင္းေတြ ျဖစ္မလားပါပဲ။
ကိုေရႊေအာင္

Ref:http://burmese.dvb.no/archives/92861

ဇီးရိုးကို ဟီးရိုး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္သူႏွင့္ သိဂႌေရႊခြက္ကို ပဲႀကီးေလွာ္ ထန္းလ်က္နဲ႔ လဲစားသူေတြ အေၾကာင္း ”




ဇီးရိုးကို ဟီးရိုး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္သူႏွင့္ သိဂႌေရႊခြက္ကို ပဲႀကီးေလွာ္ ထန္းလ်က္နဲ႔ လဲစားသူေတြ အေၾကာင္း ”

(စင္ကာပူ ေရကာတာ ၁၇ ခုနဲ႔ ျမစ္တူေျမာင္း ၃၁ ေျမာင္းျပ ေျမပံု)
Photo credited to PUB ( Singapore)
(စင္ကာပူ ေရကာတာ ၁၇ ခုနဲ႔ ျမစ္တူေျမာင္း ၃၁ ေျမာင္းျပ ေျမပံု) Photo credited to PUB ( Singapore)
စာေရးသူဟာ အလုပ္က ျပန္ေရာက္တိုင္း ညေနပိုင္းဆို အေညာင္းအညာေျပ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ အိမ္နဲ႔ မနီးမေ၀း ပါဆားရစ္ပန္းၿခံေဘးက ျမစ္တူးေျမာင္းႀကီး ေဘးတေလွ်ာက္မွာပါ။ ေလညႇင္းေလးေတြ ကဆုန္ ဆိုင္းၿပီး ခရမ္းနီေရာင္ျမက္ရိုင္းပင္ေတြ ယိမ္းႏြဲ႔ လိႈင္းထလို႔၊ အုန္းပင္တန္းေတြ အစီအရီနဲ႔ ေရငွက္မ်ိဳးစံု ေအာ္မည္ က်က္စားေနတဲ့ ျမစ္တူးေျမာင္းႀကီး ေဘးတေလွ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါးလံုး အပန္းေျပေစပါ တယ္။ တူးေျမာင္းဆိုလို႔ အထင္မေသးလိုက္ပါနဲ႔။ အက်ယ္ေပ ၁၀၀ နီးပါး ရွိတာမို႔ ျမစ္ေပါက္စလို႔ ေတာင္ ေျပာလို႔ ရပါတယ္။ တူးေျမာင္းတေလွ်ာက္မွာလည္း စကိတ္ဘုတ္နဲ႔ စက္ဘီးလမ္း၊ လူသြားလမ္းေတြကို ေဘး ႏွစ္ဖက္၀ဲယာမွာ စနစ္တက် ခင္းေပးထားတဲ့အျပင္ နားေနစရာ ထိုင္ခံုေတြလည္း ေဆာက္ေပးထားတယ္။ ေန႔ေရာ ညပါ ေဘးအႏၱရာယ္ကင္းကင္း အပန္းေျဖ သံုးစြဲႏိုင္ေအာင္ မီးတိုင္ေတြ၊ လက္ရမ္းအကာအကြယ္ေတြ၊ လမ္းညႊန္ ဆိုင္းဘုတ္ေတြလည္း စီမံ ေပးထားတယ္။
ဒီေဆာင္းပါးကို ေရးတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ရင္းက ဒီျမစ္တူးေျမာင္းရဲ႕ အလွကို စာဖြဲ႔ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီတူးေျမာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ၿပီး စင္ကာပူနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရ ၂ ရပ္ၾကားမွာ ရွိတဲ့ ကြာျခားတဲ့ အေမွ်ာ္အျမင္၊ မတူညီတဲ့အေတြးအႀကံ လုပ္နည္းကိုင္ဟန္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ လားရာ တိုင္းျပည္အေပၚ ထားတဲ့ေစတနာေတြကို ႏိႈင္းယွဥ္ျပျခင္လို႔ပါ။
လူခႏၶာကိုယ္မွာရွိတဲ့ ေသြးလႊတ္ေၾကာ၊ ေသြးျပန္ေၾကာနဲ႔ ေသြးေၾကာမႊာေပါင္းမ်ားစြာ ျဖန္႔က်က္ၿပီး ႏွလံုးအိမ္ထဲ ၀င္ထြက္ စီးဆင္းေနသလို စင္ကာပူကၽြန္းႏိုင္ငံေလးရဲ႕ ေခ်ာင္းငယ္၊ ျမစ္လက္တက္နဲ႔ တူးေျမာင္းမ်ားစြာအနက္က တခုေသာ ျမစ္တူးေျမာင္း ျဖစ္ေပမဲ့  ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေတြ႔ေနၾက အညစ္အေၾကး အမိႈက္သရိုက္ေတြနဲ႔ ပိတ္ဆို႔ နံေစာ္ၿပီး ေရမစီးေတာ့တဲ့ ေျမာင္းပုတ္တူးေျမာင္းမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး။
အလ်ားအားျဖင့္ ၁.၁ ကီလိုမီတာ ရွည္ၿပီး ဆူငိုင္းတမ္းပနီးစ္ ( Sungei Tampines ) လို႔ အမည္ရွိတဲ့ ဒီျမစ္ တူးေျမာင္းဟာ ရိုးရိုးတူးေျမာင္းတခု မဟုတ္ပါဘူး။ စင္ကာပူႏိုင္ငံအတြက္ မရွိမျဖစ္ အလြန္အေရးႀကီးတဲ့ ေရခ်ဳိလိုအပ္ခ်က္ကို တေထာင့္တေနရာက ျဖည့္ဆည္းေပးေနတဲ့ အဖိုးတန္ ျမစ္တူးေျမာင္းတခုပါ။
၁၉၆၅ ခုႏွစ္မွာ မေလးယားျပည္ေထာင္စုကေန သီးျခားလြတ္လပ္တဲ့ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာတဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ အႀကီးမားဆံုး စိန္ေခၚမႈေတြထဲက တခုကေတာ့ ေသာက္သံုးေရခ်ိဳ လံုေလာက္စြာ ရရွိေရးပါဘဲ။ ဖို႔ေျမအပါအ၀င္မွ ၇၁၈.၃ စတုရန္းကီလိုမီတာ အက်ယ္အ၀န္း သာရွိတဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ေရလိုအပ္ခ်က္ဟာ ေန႔စဥ္ ဂါလန္သန္းေပါင္း ၄၀၀  (400 million gallons a day) လိုတယ္လို႔ PUB (Public Utility Board) Singapore ၀က္ဒ္ဆိုက္ က ထုတ္ျပန္ထားတဲ့ စာရင္းအရ သိရပါ တယ္။
၁၉၆၂ ခုႏွစ္မွာ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့တဲ့ ၉၉ ႏွစ္ သေဘာတူညီစာခ်ဳပ္အရ မေလးရွားႏိုင္ငံက တင္သြင္း ေရပမာဏဟာ ေန႔စဥ္ ေရဂါလံသန္းေပါင္း ၂၅၀ အျပင္ ထပ္မံခ်ဳပ္ဆိုတဲ့ ၁၉၉၀ စာခ်ဳပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ အပိုေဆာင္းတင္သြင္းေရ ပမာဏလည္း ပါ၀င္ပါတယ္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံအတြက္ လက္ခံရံုမွတပါး ေရြးခ်ယ္စရာလမ္း မရွိဘူးလို႔ ထင္မွတ္ထား တာေၾကာင့္ ၁၉၉၈ ခုႏွစ္နဲ႔ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေတြမွာ မေလးရွားအစိုးရဟာ ေရေစ်းႏႈန္းကို ၂ ႀကိမ္ တိုးေတာင္းခဲ့တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာင္းတဲ့ ေစ်းႏႈန္းက ေရဂါလံ ၁၀၀၀ ကို မေလးရွားေငြ ၆.၄ ရင္းဂစ္ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီေစ်းႏႈန္းဟာ ပင္လယ္ေရငန္ကို ေရခ်ိဳျဖစ္ေအာင္ ခ်က္လုပ္ဖို႔ (Desalination) ကုန္က်စရိတ္နီးပါး ျဖစ္ေနတယ္။ မေလးရွားႏိုင္ငံက စင္ကာပူကၽြန္းေပါက္စ ႏိုင္ငံေလးအေပၚ ႏြားေသကို ႀကိဳးတုပ္ရိုက္လိုတဲ့ ႀကိဳးပမ္းခ်က္ပါပဲ။ မေလးရွားအစိုးရဟာ စင္ကာပူေခါင္းေဆာင္ လီကြမ္ယူးရဲ႕ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ စိတ္ပိုင္းျဖတ္မႈကို အထင္ေသးခဲ့ပံု ရပါတယ္။
ဘာဆို ဘာမွမထြက္ဘဲ ဇီးရြက္သာသာရွိတဲ့ ကၽြန္းေပါက္စေလးရဲ႕ အားနည္းခ်က္၊ အားသာခ်က္ေတြကို ေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ လီကြမ္ယုကလည္း မေလးရွားလက္ေအာက္က ခြဲမထြက္ခင္ကတည္းက ေသာက္သံုးေရ လိုအပ္ခ်က္ဟာ အလြန္အေရးပါေၾကာင္း သတိျပဳတာမို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ ျပင္ဆင္ထားခဲ့တာပါ။
စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ ေရလိုအပ္ခ်က္ကို လံုေလာက္စိတ္ခ်ရေအာင္ ျဖည့္ဆည္းႏိုင္မယ့္ အမ်ိဳးသားေရပိုက္ေခါင္း ၄ သြယ္ (The Four National Taps) လို႔ ေခၚတဲ့ ေအာက္ပါ မဟာစီမံကိန္းႀကီးကို ႏိုင္ငံေတာ္ဘ႑ာေတြ အႀကီးအက်ယ္ သံုးစြဲၿပီး သုေတသနျပဳ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းပညာေတြနဲ ့ စနစ္တက် အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ့ပါတယ္။
ပထမေရပိုက္ေခါင္း – သဘာ၀မိုးေရ စုေဆာင္းသိုေလာင္မႈ (Local Catchment Water)။
ဒုတိယေရပိုက္ေခါင္း – ျပင္ပေရတင္သြင္းမႈ (Imported Water)
တတိယေရပိုက္ေခါင္း – ေရေဟာင္းမွ ေရသစ္သန္႔စင္မႈ (NEWater)
စတုတၳေရပိုက္ေခါင္း – ပင္လယ္ေရမွ ေရခ်ိဳခ်က္မႈ (Desalinated Water)
ဒီေဆာင္းပါးမွာေတာ့ ေရွ႕ပိုင္းမွာ ေရးျပခဲ့တဲ့ ျမစ္တူးေျမာင္းနဲ႔ ဆက္စပ္ေနတဲ့ သဘာ၀မိုးေရ စုေဆာင္းသိုေလာင္မႈ (Local Catchment Water) အေၾကာင္းပဲ ေရးလိုက္ပါတယ္။
(စင္ကာပူ ေရကာတာ ၁၇ ခုနဲ႔ ျမစ္တူေျမာင္း ၃၁ ေျမာင္းျပ ေျမပံု) Photo credited to PUB ( Singapore)
(စင္ကာပူ ေရကာတာ ၁၇ ခုနဲ႔ ျမစ္တူေျမာင္း ၃၁ ေျမာင္းျပ ေျမပံု)
Photo credited to PUB ( Singapore)
ပထမေရပိုက္ေခါင္း – သဘာ၀မိုးေရ စုေဆာင္းသိုေလာင္မႈ (Local Catchment Water)
ပင္လယ္၀ိုင္းရံထားတဲ့ စင္ကာပူႏိုင္ငံဟာ သဘာ၀က ေပးထားတဲ့ ရွားပါးလက္ေဆာင္တခု ျဖစ္တဲ့ ၁ ႏွစ္ ပ်မ္းမွ် မိုးေရခ်ိန္ ၂၄၀၀ မီလီမီတာ ရွိေအာင္ရြာသြန္းတဲ့ မိုးေရေတြကို အလဟႆမျဖစ္ရေအာင္ သဘာ၀အတိုင္းရွိတာနဲ႔ တည္ေဆာက္ဆည္ဖို႔ထားတဲ့ ေရကာတာႀကီး ၁၇ ခုထဲေရာက္ေအာင္ ျမစ္တူးေျမာင္းေတြကို ဆက္သြယ္ ေဆာက္လုပ္ သိုလွာင္ခဲ့ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲံဒီကာတာေတြထဲက ေရေတြကို သန္႔စင္မႈ (Treatment) မလုပ္ခင္ထိ သိုေလွာင္ထားစဥ္မွာ ေရအရည္အေသြး ျပည့္မီေနေအာင္ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေနေအာင္ အထူးဂရုျပဳ ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ၾကည့္ေနတာပါ။ ေစာင့္ၾကည့္အာရုံခံစနစ္ေတြ (Online Sensors) ကင္မရာေတြ တပ္ဆင္ပါတယ္။ ပံုမွန္ ေရနမူနာစစ္ေဆးမႈေတြ ေဆာင္ရြက္ပါတယ္။
အဲဒါအျပင္ စင္ကာပူႏိုင္ငံရဲ႕ အဓိက ျမစ္ေခ်ာင္းတူးေျမာင္း ၃၁ ေျမာင္းထဲက ေရကာတာေတြဆီ မဆက္သြယ္ႏိုင္ဘဲ ပင္လယ္ထဲ စီး၀င္သြားတဲ့ ျမစ္ေခ်ာင္းတူေျမာင္းေတြက ရရွိစုေဆာင္းမိတဲ့မိုးေရေတြကို ပင္လယ္ထဲ စီး၀င္မသြားခင္ ပင္လယ္၀မွာ ေခါက္ထားႏိုင္ ျဖန္႔ကားႏိုင္တဲ့ ရာဘာေလအိပ္ရွည္ႀကီးေတြနဲ႔ တားၿပီး ေျမႀကီးေအာက္ မီတာ ၂၀ ကေန မီတာ ၅၀ ထိ နက္တဲ့ ေျမေအာက္ေျမာင္းစနစ္ Deep Tunnel Sewerage System (DTSS) က တဆင့္ ေရသန္႔စင္ စက္ရံုေတြဆီ ပို႔ၿပီး သန္႔စင္ယူပါတယ္။ အဲ့ဒီလို ေရွ႕မ်ိဳးဆက္က အေျမာ္အျမင္နဲ႔ အားထုတ္ခဲ့ၾက၊ ႀကိဳးစားခဲ့ၾကေတာ့ မ်က္ေမွာက္ေခတ္ စင္ကာပူဟာ ေရအတြက္နဲ႔ ေတာ့ အိမ္နီးခ်င္းတုိင္းျပည္ကို ဒူးေထာက္စရာ၊ ေအာက္က်ိဳ႕ခံစရာ မလိုေတာ့ပါဘဲ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ စိတ္ေအးခ်မ္းသာစြာ သံုးစြဲႏိုင္တာ ျဖစ္တယ္။
5
(ေရငန္နဲ႔ေရခ်ိဳ ပိုင္းျခားထားတဲ ့ရာဘာေလအိပ္ရွည္ႀကီး ႏွင့္ အလုပ္လုပ္ပံုစနစ္ျပရုပ္ပံု)
အဲဒါအျပင္ ရွင္သန္လွပ ေရခ်ိဳျမလို႔ ဘာသာျပန္သင့္တဲ့ Active, Beautiful, Clean Waters (ABC Waters) Programmeနဲ႔ ျမစ္တူးေျမာင္းေတြရဲ႕ ၀ဲယာႏွစ္ဖက္မွာ စင္ကာပူႏိုင္ငံသားေတြကို အပန္းေျဖႏိုင္ေအာင္၊ ေလ့က်င့္ခန္း ယူႏိုင္ေအာင္ စက္ဘီးလမ္း၊ လူသြားလမ္းေတြ ေဖာက္ၿပီး တကၽြန္းလံုးကို ဆက္သြယ္ေပးထားတယ္။ ေျမာင္းေတြရဲ႕ တလွ်ာက္လံုးမွာ ေက်းငွက္တိရစာၦန္ေလးေတြ ျမဴးတူး က်က္စားႏိုင္ေအာင္ အုန္းပင္တန္းနဲ႔ သစ္ပင္ပန္းဥယ်ာဥ္ေတြလည္း စိုက္ပ်ိဳးေပးထားတယ္။ ကမာၻက စင္ကာပူကို ဥယ်ာဥ္ၿမိဳ႕ေတာ္ ( Garden City ) လို ့အသိအမွတ္ျပဳခံခဲ့ရတာ အေၾကာင္းမဲ့ မဟုတ္ဘူး ။ ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ အတြင္းမွာ တကၽြန္းလံုးရဲ႕ ရွိရွိသမွ် လမ္းေဘး၀ဲယာေတြမွာ သစ္ပင္ေပါင္း ၁ သန္း ၄ သိန္းေက်ာ္ စိုက္ပ်ိဳးခဲ့တယ္လို ့သိရတယ္။
ဆူငိုင္းတမ္းပနီးစ္ျမစ္ ( Sungei Tampines River ) photo
ဆူငိုင္းတမ္းပနီးစ္ျမစ္ ( Sungei Tampines River ) photo
ဒါေတြကို ေရးျပေနတာဟာ စင္ကာပူရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ဘြဲ႔ သီဖြဲ႔ေနတာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္တိုင္းျပည္မွာ ရွိတဲ့ သဘာ၀က ေပးအပ္ထားသမွ် အားလံုးကို တန္ဖိုးထားတတ္တဲ့ တိုင္းျပည္ကို တိုးတက္ႀကီးပြားေစလိုတဲ့ စိတ္ရင္းေစတနာရွိတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူအစိုးရမင္းရဲ႕ အေျမာ္အျမင္ရွိမႈ၊ ႀကိဳးပမ္း အားထုတ္မႈ ထင္ရွားေစလိုရင္း ျဖစ္တယ္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံအေၾကာင္း ေရး တာ ေတာ္ေလာက္ၿပီ။ အခု ျမန္မာႏိုု္င္ငံဘက္ ျပန္ၾကည့္ ရ ေအာင္။ ရာစုႏွစ္၀က္ေက်ာ္ တိုင္းျပည္ကို စစ္ဖိနပ္ေအာက္ထား အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စစ္အာဏာရွင္ ေတြ ဘယ္လို အုပ္ခ်ဳပ္ဖ်က္ဆီးခဲ့သလဲ။ တိုင္းျပည္ရဲ့ ေျမေပၚေျမေအာက္၊ ေရေပၚေရေအာက္ သယံဇာတေတြ ဘယ္လို ျပဳန္းတီးဆံုးရံႈးခဲ့ရသလဲ၊ ႏိုင္ငံဟာ ဘယ္လို မြဲျပာညိႇဳးေျခာက္ အေရာင္ မေတာက္ခဲ့ရသလဲဆိုတာ ျမန္မာျပည္သူေတြသာမက ကမာၻသူကမာၻသား ေတြေတာင္သ သိေနပါၿပီ။
လြန္ခဲ့တဲ့အႏွစ္ ၅၀ ေက်ာ္က အလြန္နက္တဲ့ ရိုးမေတာႀကီးေတြဟာ စစ္အာဏာရွင္ေခတ္ အဆက္ဆက္မွာ ေၾကာက္ခမန္းလိလိႏႈန္းနဲ႔ ျပဳန္းတီးခဲ့ရာမွာ အခုဆို ေတာအုပ္လိုက္ေပ်ာက္၊ ေတာင္ကတံုး၊ ရိုးကတံုးႀကီးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။ ပဲခူးရိုးမႀကီးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ မ်က္ေစ့ေအာက္တင္ ေပ်ာက္သြားၿပီ။ တေလာေလးက ဖတ္လိုက္ရတဲ့သတင္းတပုဒ္ထဲမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ အေျခစိုက္ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ေစာင့္ၾကည့္ထိမ္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ ျဖစ္တဲ့ စိမ္းေရာင္စို အသင္းႀကီးရဲ႕ အစီရင္ခံစာမွာ  ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္းတေလွ်ာက္ေနရာ ၁၇ ေနရာ ကို လူထု အေျချပဳ စစ္တမ္းေကာက္ယူမႈမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ရာမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ျမစ္အထက္ပိုင္းေဒသေတြမွာ သစ္ေတာ ႀကိဳးဝိုင္းေတြ ျပဳန္းတီး ေပ်ာက္ကြယ္သြားေၾကာင္း ၀မ္းနည္းဖြယ္ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အထက္ပိုင္းေဒသ ထီးခ်ဳိင့္၊ ကသာနားကေန ျမစ္ဆံုအနီးထိ ဧရိယာေတြမွာ သစ္ေတာ ျပဳန္းတီးမႈေတြ ေတြ႔ရွိရၿပီး တခ်ဳိ႕ေနရာေတြမွာ ႀကိဳးဝိုင္းအလိုက္ ျပဳန္းတီးေပ်ာက္ကြယ္သြားတာေတြ ေတြ႔ရတယ္”လို႔ မႏၱေလးၿမိဳ႕ စိမ္းေရာင္စုိ သဘာဝ ပတ္ဝန္းက်င္ ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴး ဦးေမာင္ေမာင္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့တယ္မဟုတ္လား ။
မျပဳန္းခံႏိုင္ရိုးလား၊ မေပ်ာက္ခံႏိုင္ရိုးလား၊ တရားဥပေဒစိုးမိုးမႈဆိုတာ နတၳိ၊ အက်င့္ပ်က္ျခစားမႈဆိုတာ အစိုးရထိပ္တန္းေခါင္းေဆာင္ေတြက စတာမို႔ ေအာက္ေျခအထိ ဗြက္ထေနတာ မဟုတ္လား။ အခ်င္း ၁ ေပ ေအာက္ ေမွ်ာတိုင္ခုတ္ခြင့္ ပါမစ္ ရတဲ့သူက အခ်င္း ၁ ေပအထက္ သစ္လံုးေတြ ခုတ္လို ခုတ္ႏိုင္တယ္။ သစ္ေတာ၀န္ထမ္းေတြက အလုပ္မလုပ္၊ သစ္လံုး ၅ ေထာင္ ခုတ္ခြင့္ ပါမစ္ရတဲ့သူက လာဘ္ထိုးၿပီး အလံုး ၅ ေသာင္း ၁ သိန္း ခုတ္ခ်င္ ခုတ္ႏိုင္တာကိုး။
သယံဇာတေတြရဲ႕ တန္ဖိုးကို နားမလည္၊ နားလည္ေပမယ့္လည္း ေလာဘေဇာ တက္ေနၾကတဲ့အျပင္ တိုင္းျပည္အေပၚ ေစတနာမရွိၾကတာမို႔ သိဂႌေရႊခြက္ကို ပဲႀကီးေလွာ္ ထန္းလ်က္နဲ႔ လဲစားသလို ႏိုင္ငံပိုင္ အမ်ားပိုင္ သယံဇာတေတြကို တန္ဖိုးမထားဘဲ ျဖဳန္းတီးပစ္ခဲ့ၾကတာမဟုတ္လား ။
စင္ကာပူႏိုင္ငံဟာ မစၥတာလီကြမ္ယူကို ရခဲ့တာရယ္၊ သူရဲ႕ အေျမာ္အျမင္နဲ႔ ထက္ျမက္မႈကို သူတို႔ႏိုင္ငံအတြက္ အသံုးခ်ႏိုင္ခြင့္ရခဲ့တာဟာ သိပ္ကံထူးတယ္လို႔ ေျပာရမွာ ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္း မေလးရွားျပည္ေထာင္စုက ခြဲထြက္စဥ္က ရႊံ႕ေတာညႊန္ေတာႀကီးကေန ကမာၻ႔ ထိပ္တန္းႏိုင္ငံ ျဖစ္လာေအာင္ ဇီးရိုးကို ဟီးရိုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ့ၾကတာေပါ့။
တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာလည္း ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ေလးစားအသိမွတ္ျပဳခံရမႈ၊ အေျမာ္အျမင္ႀကီးမားမႈ၊ ရဲရင့္ျပတ္သားမႈ၊ ေစတနာမွန္နဲ႔ တိုင္းျပည္ကို ခ်စ္တတ္မႈ၊ စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္မႈ၊ သည္းခံ ခြင့္လႊတ္တတ္မႈ၊ သမိုင္းေၾကာင္းျဖဴစင္မႈနဲ႔ ေခတ္ပညာတတ္မႈ စတာေတြမွာ မစၥတာ လီကြမ္ယူထက္ လံုးလံုးမေလ်ာ့က်တဲ့အျပင္ ပိုေတာင္ပိုႏိုင္မဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဆိုတဲ့ အမ်ိဳးေကာင္းသမီး၊ ကမၻာ့အဆင့္မီေခါင္းေဆာင္ေကာင္း တေယာက္ရွိေနခဲ့ပါၿပီ။ သူမရဲ႕ ႀကီးျမတ္တဲ့ဂုဏ္ရည္ေတြ၊ ထက္ျမက္တဲ့စြမ္းရည္ေတြ၊ ျမင့္မားတဲ့ ဥာဏ္အေျမာ္အျမင္ေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ခြင့္ရေအာင္၊ စစ္အာဏာရွင္ငရဲတြင္းထဲက အၿပီးတိုင္ လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေအာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအားလံုး တညီတညာတည္း အေတြးသစ္အျမင္သစ္ေတြနဲ႔ လက္တြဲ စုစည္းလုပ္ေဆာင္ၾကဖို႔ လိုေနၿပီ။ ဒီေလာက္ တန္ဖိုးႀကီးၿပီး ရခဲလွတဲ့ ေခါင္းေဆာင္တေယာက္ ပိုင္ဆိုင္ရရွိေနတာေတာင္ တိုင္းျပည္အတြက္ အသံုးမခ်ႏိုင္ခဲ့ရင္ တို႔ျမန္မာေတြ ညံ့ရာက်ၿပီး ေႏွာင္းလူေတြ ကဲ့ရဲ႕ အျပစ္ဆိုတာ ခံရလိမ့္မယ္။



စကၠန္႔ ၃၀ အတြင္း အစားအစာထုတ္လုပ္သည့္စက္ အစၥေရးလူမ်ဳိး တီထြင္

  • 17.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 18.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 19.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 20.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 21.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 22.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
  • 23.Star Trek-style replicator serves up meals in 30 seconds
အခ်က္အျပဳတ္နည္းပညာကုိ ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲမယ့္အရာတခုေပၚလာပါၿပီ။ ဖုန္းေပၚက ခလုတ္ တခုႏွိပ္လုိက္တာနဲ႔ ဂ်င္နီဟာ လူႀကီးမင္းရဲ႕စားဖုိမွဴးျဖစ္လာမွာပါ။ ေရာစပ္နယ္ဖက္ၿပီး က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္တဲ့ အစားအစာတခုခုကုိ စကၠန္႔ ၃၀ အတြင္း ဖုတ္ေပးမွာျဖစ္ပါတယ္။
White Innovation ကုမၸဏီက အစၥေရးလူမ်ိဳး စြန္႔ဦးတီထြင္သူေတြ ထုတ္လုပ္လုိက္တဲ့ ဒီကိရိယာမွာ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္စက္က ေကာ္ဖီေလွာင္ကန္လုိမ်ိဳး ဟင္းလ်ာေတြကုိ ဖန္တီးမယ့္ အကန္႔ငယ္ေလးေတြ ပါရွိပါတယ္။
“ဘယ္လုိ ဟင္းလ်ာပဲျဖစ္ျဖစ္ခ်က္လုိ႔ ရပါတယ္။ ထမင္းနဲ႔ၾကက္သားလုိ အစားအစာမ်ိဳး ေရႊခ်ီနဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ အသားေပါင္းလုိမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ ဂ်ပန္ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ ဒါမွမဟုတ္ ေခ်ာ့ကလက္ ဆူဖယ္လ္ လုိမုန္႔ပြမ်ိဳး ဒါမွမဟုတ္ အျခားအခ်ိဳမုန္႔စတဲ့ ကုိယ္ႀကိဳက္တဲ့ အစားအစာမွန္သမွ် လုပ္လုိ႔ ရတယ္။ သဘာ၀ပါ၀င္ပစၥည္းေတြကုိပဲ သုံးထားတဲ့အတြက္ က်န္းမာေရးနဲ႔ ညီညြတ္ပါတယ္။ တာရွည္ခံ ေဆးေတြနဲ႔ တျခားဟင္းအခတ္ေတြ သုံးမထားပါဘူး။”
ဒီအကန္႔ေလးေတြထဲက သဘာ၀ပါ၀င္ပစၥည္းေတြကုိ အေအးခံေျခာက္ေသြ႔ထားတဲ့ အတြက္ ၁ ႏွစ္ကေန ၂ ႏွစ္ထိ ထားႏုိင္ပါတယ္။ ခုဆုိရင္ အစၥေရးလူမ်ိဳးစားဖုိမွဴးေတြဟာ ဂ်င္နီဆုိတဲ့ ဟင္းခ်က္ ကိရိယာနဲ႔ ဟင္းအမယ္သစ္ေတြကုိ စတင္ခ်က္ျပဳတ္ေနၾကပါၿပီ။ သၾကားမပါ ပရုိတိန္းဓာတ္ေလွ်ာ့ ထားတဲ့ အစားအစာေတြကုိပါ ေပါင္းထည့္ဖုိ႔ စီစဥ္ထားပါတယ္။
White Innovation ကုမၸဏီရဲ႕ နည္းပညာမွဴး ေဒၚရြန္မာကုိ ကေတာ့ ဒီကိရိယာကုိ Star Trek ဇာတ္ကားထဲက အာကာသလြန္းပ်ံ ယာဥ္ေပၚမွပါတဲ့ အစားအစာထုတ္လုပ္တဲ့စက္ကုိ တုပျပဳလုပ္ထားတာပါလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဂ်င္နီဟာ ဟင္းအမယ္ေပါင္းမ်ားစြာခ်က္ႏုိင္တယ္ဆုိေပမယ့္ ေနာင္တခ်ိန္မွာ လူတဦးခ်င္းစီရဲ႕ အဟာရ လုိအပ္ခ်က္ကုိ တြက္ခ်က္ေပးႏုိင္ေအာင္ ဒီစနစ္ကုိ ျပန္လည္မြမ္းမံထားပါတယ္။
“တခ်ိန္က်ရင္ ဂ်င္နီက လူႀကီးမင္းတုိ႔ရဲ႕ ေဂဟ၀န္းက်င္ကုိပါ သိေနၿပီး ဟင္းအမယ္ေတြကုိ ႀကိဳျပင္ ေပးထားမွာပါ။ လူႀကီးမင္းအဖုိ႔ အရသာရွိရွိစားႏုိင္မွာမုိ႔ ပုိၿပီးက်န္းမာလာမွာပါ။”
မၾကာခင္က ရာမတ္ဟာရွရြန္ၿမိဳ႕က ေကာ္ဖီဆုိင္တစ္ခုမွာ အရသာျမည္းစမ္းတဲ့ပြဲတစ္ခု က်င္းပခဲ့ ပါတယ္။ ဂ်င္နီရဲ႕လက္စြမ္းျပထားတဲ့ ေခ်ာကလက္ဆူဖယ္လ္ ကုိ အထူးလူႀကိဳက္မ်ားခဲ့ပါတယ္။
“အရမ္းေကာင္းတယ္။ ေခ်ာကလက္အရသာေပၚတယ္။ အရသာက မႊတ္ညက္ေနတာပဲ။ ဒီစက္ထဲ ကေန ခုလုိအရသာရွိတဲ့ စားစရာေတြထြက္လာတာ အံ့ၾသဖုိ႔သိပ္ေကာင္းတယ္။”
ဂ်င္နီကုိ လာမယ့္ႏွစ္ကစလုိ႔ ျဖန္႔ခ်ိေတာ့မွာပါ။ တန္ဖုိးက ေဒၚလာရာဂဏန္းေလာက္ပဲ က်သင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တီထြင္သူေတြကေတာ့ ဒီကိရိယာထဲမွာပါတဲ့ ေရာစပ္ၿပီးဟင္းေတာင့္တန္ဖုိးနဲ႔ အလားတူ ဟင္းလ်ာတခြက္ရဲ႕တန္ဖုိး ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္လုိ႔ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ခုဆုိရင္ Star Trek ဇာတ္ကား ထဲက ပုံတူပြားစက္ဟာ လက္ေတြ႔ဘ၀နဲ႔ အလွမ္းမေ၀းေတာ့ဘူးလုိ႔ ဆုိရေတာ့မွာပဲျဖစ္ပါတယ္။


Ref:http://burmese.dvb.no/archives/93008










-



Recent Posts

Google
Web Search Site Search